btn kody

KALENDARZ HISTORYCZNY

15/10/1809

Uroczysta procesja mieszkańców Sandomierza połączona z przysięgą na wierność cesarzowi Napoleonowi I

 

76. rocznica utworzenia Narodowych Sił Zbrojnych

Narodowe Siły Zbrojne w okresie II wojny światowej były jedną z ważniejszych formacji zbrojnych konspiracji wojskowej w kraju. Na Kielecczyźnie, gdzie krzyżowała się działalność organizacji reprezentujących rozmaite nurty polityczne, NSZ podjęły silną akcję najpierw polityczną, a z biegiem czasu i partyzancką. Kielecczyzna stała się istotnym terenem działań zbrojnych oddziałów NSZ, które podejmowały akcję dywersyjną, niejednokrotnie tocząc boje z oddziałami niemieckimi oraz zwalczały podziemie komunistyczne, które wedle przyjętej ideologii nie reprezentowało polskiej racji stanu. W okresie powojennym aparat władzy komunistycznej w Polsce nie tylko represjonował żołnierzy, ale również zwalczał pamięć o czynie zbrojnym NSZ.

20 września 1942 zakończono rozmowy pomiędzy Grupą „Szańca” a Tymczasową Komisją Rządzącą Stronnictwa Narodowego i tę datę uznaje się za formalny dzień powstania Narodowych Sił Zbrojnych.

Powstanie Narodowych Sił Zbrojnych, które według własnych statystyk liczyły około 72 tysięcy członków, diametralnie zmieniło układ sił w polskim podziemiu. Wymagające szkolenia w podchorążówkach przebiegały w duchu patriotyzmu i umiłowania wolności, potępiając przede wszystkim nazizm i komunizm. Żołnierzami NSZ byli większości oficerowie, podoficerowie i szeregowi po służbie wojskowej w okresie międzywojnia, a także już biorący udział w konspiracji zbrojnej, choć nie brakowało członków różnorakich ugrupowań, ochotników i ludzi zdekonspirowanych.

Narodowe Siły Zbrojne sformowały się w wyniku połączenia się części Narodowej Organizacji Wojskowej ze Związkiem Jaszczurczym (podstawowy trzon) oraz Narodowo-Ludowej Organizacji Wojskowej, Organizacji Wojskowej „Wilki”, Zbrojnego Pogotowia Narodu, Zakonu Odrodzenia Polski, Narodowej Konspiracji Niepodległościowej, Związku Kobiet Czynu i wielu innych. Struktury miały zasięg ogólnopolski, a na ich czele jako Komendant Główny stał płk Ignacy Oziewicz.

W październiku 1943 r. w jednym z artykułów na łamach „Szańca” sprecyzowano stanowisko w sprawach politycznych, uznając za główne cele działania Narodowych Sił Zbrojnych:

1. Wolność Polski spod obcej okupacji

2. przesunięcie granicy zachodniej na Odrę i Nysę Łużycką

3. obrona Kresów Wschodnich przed nawałą bolszewicką

4. poskromienie buntów ukraińskich i obrona ludności polskiej przed bestialstwem zdziczałych band hajdamackich.”

Według kierownictwa NSZ przedpowstaniowe działania zbrojne były działaniem szkodliwym dla sprawy narodu polskiego. Pogląd ten opierał się głównie na wyciąganiu wniosków z okupacyjnych działań Niemców. Sytuacja zaogniła się do tego stopnia, iż za jednego zabitego Niemca, represjonowano 100 Polaków. NSZ unikały nieprzemyślanych akcji, w których mogłoby zginąć wielu żołnierzy lub zagrażałyby one ludności cywilnej.

Wielu żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, jeszcze wiele lat po wojnie, było więzionych, torturowanych i mordowanych w kieleckim więzieniu przy ul. Zamkowej.

Projekt graficzny i wykonanie - WZ, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.