Wiktorowski Antoni

 

Antoni Wiktorowski ps. “Kruk” (1893-bd)

Urodził się 11 czerwca 1893 r. w Małej Wsi w powiecie sandomierskim. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony  do  armii rosyjskiej.  W 1917 roku do I Korpusu Polskiego. W stopniu podporucznika służył w 2 Pułku Strzelców Polskich. Po rozbrojeniu Korpusu przez Niemców  wrócił do kraju w grudniu 1918  roku. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.  Dowodził kompanią, a przejściowo także. Za walkę został odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy. Służył w Wojsku Polskim  w Równem, a od  1931 roku służył w  2. Pułku Piechoty Legionów w Sandomierzu  jako dowódca 7 kompanii. W 1933 roku objął dowództwo I batalionu pułku w Staszowie. W 1936  r. został przeniesiony do rezerwy z uwagi na stan zdrowia w stopniu majora.  W wrześniu 1939 r, dostał się do niewoli niemieckiej. Zwolniony ze względu na stan zdrowia. W październiku 1939 roku założył konspiracyjną organizację “PIAST” która weszła w struktury ZWZ – AK. W czasie akcji „Burza” był l dowódcą  dowódca 2. Pułku Piechoty legionów AK.  Po rozwiązaniu AK wrócił do domu. Na  skutek donosu został aresztowany przez UB  2 kwietnia 1945. Więziony w więzieniach wg różnych źródeł w Kielcach, Łodzi i Wawrze. Zmarł na gruźlicę lub został zamordowany w nieznanym więzieniu. Symboliczna mogiła “Kruka” znajduje się na Cmentarzu Katedralnym w Sandomierzu obok grobu jego żony – Konstancji.

Antoni Wiktorowski upamiętniony jest na Murze Pamięci OMPiO.