Jadwiga Prendowska
Urodziła się 22 grudnia 1832 r. w Łomnie niedaleko Bodzentyna w parafii Świętomarz. Była córką pułkownika Kajetana Wojciechowskiego, ułana Legii Nadwiślańskiej i powstańca listopadowego. Dwór w Łomnie kultywował polską tradycję i kulturę. Mała Jadwiga wzrastała w duchu patriotycznym, dzięki matce Brygidzie z Reklewskich poznała zakazaną poezję Adama Mickiewicza. Okres szczęśliwego dzieciństwa i wieku młodzieńczego przerwały rewolucyjne nastroje wsi w 1848 r. i przedwczesna śmierć ojca. W 1849r. Jadwiga wyszła za mąż za Józefa Prendowskiego (1828-1872), który dzierżawił duży rządowy majątek Mirzec niedaleko od Wąchocka. Od połowy 1860 r. Prendowska wraz z mężem uczestniczyła w Warszawie w manifestacjach patriotycznych, najpierw na pogrzebie wdowy po generale J. Sowińskim, później w kościele karmelitów na Lesznie w rocznicę wybuchu powstania listopadowego. W następnym roku 27 lutego uczestniczyła w manifestacji na Krakowskim Przedmieściu, która zakończyła się tragiczną śmiercią 5 demonstrantów. Aby uczcić poległych, w różnych miejscach kraju stawiano krzyże. Prendowska angażowała się w budowę takich krzyży w Busku, Solcu Zdrój, przed kościołem w Mircu. 14 września 1861 r. wraz całą służbą dworską uczestniczyła w wielkiej manifestacji na Św. Krzyżu. W tym czasie zajmowała się również wyszywaniem sztandarów
 i chorągwi z motywami narodowymi. Po wybuchu powstania styczniowego pozostawiła dom i pięcioro dzieci pod opieką matki i bez reszty poświęciła się sprawie narodowej. Jako kurierka Mariana Langiewicza przemierzała cała ziemię świętokrzyską, odwiedzając dziesiątki miejscowości. Docierała do Krakowa i Warszawy, tworzyła punkty poczty powstańczej, przewoziła rozkazy i pieniądze. Po zakończeniu kampanii Langiewicza wróciła na dłużej do Mirca i zaczęła wspierać męża, który działał w organizacji spiskowej i pełnił czasowo funkcję komisarza Rządu Narodowego w woj. sandomierskim. Niezwykle dzielnie radziła sobie z represjami za patriotyczną działalność. Aresztowano jej męża, a później sama została uwięziona i przeżyła ciężkie śledztwo w warszawskiej Cytadeli, które skończyło się zesłaniem do guberni permskiej. Do kraju powróciła w 1866 r. Majątek w Mircu został skonfiskowany przez władze rosyjskie. Po śmierci męża w 1872 r., Prendowska z pięciorgiem dzieci pozostawała bez środków do życia, bez domu, nękana dozorem policyjnym, zdana na własną rodzinę i własną zaradność. Dopiero po 1905 r. odczuła atmosferę szacunku
 i uznania. W okresie I wojny światowej zamieszkiwała pod opieką córek w Czyżowie Szlacheckim. Tutaj zmarła nagle 16 marca 1915 r. i została pochowana w skromnej mogile na miejscowym cmentarzu. Swoje przeżycia z okresu powstania styczniowego zawarła we wspomnieniach spisywanych w latach 1893-1908.