104 lata temu do Kielc przybył 2 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów.
Historię pułku i jego zaangażowanie w życie miasta od wielu lat przypomina Prezes Stowarzyszenia Rodzin i Sympatyków 2. Pułku Artylerii Lekkiej Legionów pani Danuta Żbikowska, córka adiutanta dowódcy 2. Pułku Legionów, porucznika Tadeusza Rojka.
2. Pułk Artylerii Polowej Legionów powstał 12 czerwca 1919 r. z połączenia dwóch istniejących Pułków Artylerii Polowej – 7. i 10.
Od września 1922 r. pułk stacjonował w Kielcach. Początkowo zajmował koszary przy ulicy Wrzosowej. Ze względu na ich zły stan techniczny w 1931 roku Ministerstwo Spraw Wojskowych podjęło decyzję o budowie nowych koszar na Stadionie.
2. Pułk Artylerii Lekkiej Legionów (nazwę zmieniono w 1931 r.) odegrał znaczącą rolę w życiu społecznym, kulturalnym, gospodarczym miasta. Z inicjatywy pułku w 1923 r. odbyły się pierwsze po odzyskaniu niepodległości zawody jeździeckie na błoniach Czarnowa. Konkurs ten wszedł na stałe do kalendarza organizowanych imprez w naszym mieście.
Artylerzyści włączali się w organizację obchodów różnego rodzaju uroczystości i świąt państwowych m.in. 3 Maja, czy corocznego święta „Powitania wojska”. Chętnie uczestniczyli w uroczystościach szkolnych. Ich szczególną opieką została objęta Szkoła Powszechna nr. 9 na Baranówku.
Zimą 1935 r. 2 pal Leg. był organizatorem święta zimy dla uczniów kieleckich szkół. Przeprowadzono m.in. bieg patrolowy narciarski wraz ze strzelaniem do celu. Pierwsze miejsce zajęła drużyna Gimnazjum im. J. Śniadeckiego.
Z okazji święta pułkowego w 1933 r. do Kielc przybył prezydent Ignacy Mościcki. W koszarach wysłuchał mszy polowej, przyjął defiladę wojskową oraz uczestniczył w poczęstunku zorganizowanym przez żołnierzy.
Podczas zimowej pomocy dla bezrobotnych do dyspozycji Miejskiego Komitetu w listopadzie 1936 r. wykorzystano samochód ciężarowy z 2 pal Leg., który przewoził węgiel dla osób bezrobotnych, a kadra oficerska i podoficerska ze swoich uposażeń przeznaczała cześć pieniędzy na fundusz pomocy bezrobotnym.
16 października 1937 r. na pl. Wolności w Kielcach został wręczony przez marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego sztandar ufundowany przez mieszkańców Kielc.
Po raz ostatni pułk stacjonował w Kielcach w sierpniu 1939 r. Wyruszył stąd, walcząc pod Zapolicami, Borową Górą, Ołtarzewem i w obronie Twierdzy Modlin. Wielu z nich poległo walcząc z wojskami niemieckimi, część oficerów, po dostaniu się do niewoli sowieckiej, zostało zamordowanych w Katyniu, Charkowie i innych nieznanych miejscach.